13/10/08

YouTube Challenge

Ο Τάσος Παπαποστόλου μπορεί να βρίσκεται μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη Θεσσαλονίκη, όπου στήνεται η ημερίδα μας, αλλά προσπαθεί να βρίσκεται όσο το δυνατόν πιο κοντά μας. Σήμερα, το πρωί μας περίμενε μια έκπληξη. Ο Τάσος μας προκαλεί όλους, διοργανωτές, συμμετέχοντες και κοινό να απαντήσουμε σε τέσσερις βασικές ερωτήσεις γύρω από τη θεματική του "Συμμετοχική Δημοσιογραφία: Blog και Νέα Μέσα".

Όπως μας προέτρεψε και ο ίδιος "Αν έχετε 2-3 λέπτα φτιάξτε το δικό σας απαντητικό βιντεάκι... μη βαρεθείτε!!" Ο λόγος σε σας, λοιπόν...



Υ.Γ. Αν δημιουργηθεί μια επαρκής "ταινιοθήκη", αυτή θα προβληθεί φυσικά στο συνέδριο!

7/10/08

Blogs: μύθοι και οδηγίες χρήσεως


Από τον Θωμά Σιώμο

Για τα blogs πρωτοέγραψε το «Newsweek» το 2003 προαναγγέλλοντας το τέλος των παραδοσιακών ΜΜΕ. Πρόκειται για web based ιστοτόπους που δίνουν τη δυνατότητα σε κάθε χρήστη που γράφει να φιλοξενήσει τα κείμενα του σε μια απλοϊκή σελίδα .

Δεν κοστίζει καθόλου, δεν απαιτεί την αγορά κανενός εξοπλισμού ή κάποιου προγράμματος σχεδιασμού. Δεν απαιτεί τίποτα άλλο παρά την όρεξη για αναζήτηση πληροφοριακών διαμαντιών, σε αντίθεση ακόμη και με τη σχεδίαση και τη συντήρηση ενός site που απαιτεί ένα αξιοσημείωτο χρηματικό ποσό (κατοχύρωση ονόματος, χώρο σε server, συντήρηση κ.ά.) και βέβαια ακόμη περισσότερο σε αντίθεση με τα παραδοσιακά μέσα, όπου για να εκπέμψεις μια πληροφορία χρειάζονται τεράστια χρηματικά ποσά.

Το επόμενο συγκριτικό πλεονέκτημα των blogs είναι ο απεριόριστος χώρος και η έκταση που μπορούν να δώσουν σε ένα γεγονός, σε αντίθεση με τον πολύτιμο χρόνο ή χώρο των «παλιών» μέσων. Ο στόχος του είναι η ανάδειξη των έμμεσα ή άμεσα λογοκριμένων ειδήσεων επειδή δε είναι θεαματικές ή δε εναρμονίζονται με τις επιδιώξεις των ιδιοκτητών των μέσων

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Glenn Reynolds, καθηγητή Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Τενεσί που το blog του, που φέρει το όνομα InstaPundit (
http://pajamasmedia.com/instapundit/), αποτέλεσε μία από τις πιο δημοφιλείς πηγές πληροφόρησης για τους ενεργούς πολίτες των ΗΠΑ (και όλου του κόσμου) μετά την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου. Στις μέρες μας έχει φτάσει να υποδέχεται 70.000 επισκέψεις (άρα περίπου 25.000 επισκέπτες) καθημερινά, νούμερο εντυπωσιακά υψηλότερο ακόμη και από τις επισκέψεις στο site των «Ν.Υ. Times».

Η δημοσιογραφία ενεπλάκη με το Διαδίκτυο με τρεις τρόπους: Ο πρώτος είναι η χρήση του ως πανίσχυρο εργαλείο για πιο ολοκληρωμένα ρεπορτάζ και τεκμηρίωση των πληροφοριών . Ο δεύτερος είναι το λεγόμενο ρεπορτάζ νέων τεχνολογιών σε ειδικά ένθετα και εκπομπές. Ο τρίτος δρόμος είναι η ανάπτυξη της on line δημοσιογραφίας, της δημοσιογραφίας τα κείμενα της οποίας προορίζονται να αναρτηθούν στο διαδίκτυο και μόνο σε αυτό. Σημαντικές δημοσιογραφικές σχολές διαμόρφωσαν μια κρίσιμη μάζα ερευνών και εμπειρίας που ωρίμασαν το Διαδίκτυο ως μέσο ενημέρωσης.

Στην ελληνική τους εκδοχή τα blogs, όπως τα βιώνουμε τις τελευταίες μέρες, εκμεταλλεύτηκαν την απόλυτη δημοκρατία του νέου μέσου προκειμένου οι παράγοντες του δημόσιου βίου να καρφώνουν ο ένας τον άλλο και να βγάζουν τα άπλυτα τους στη φόρα. Τα blogs είναι ένα εργαλείο όπως π.χ. είναι το μαχαίρι που μπορείς να το χρησιμοποιήσεις για να φας αλλά και για να σκοτώσεις. Ο τρόπος που θα επιλέξει να το χρησιμοποιήσει ο καθένας έχει να κάνει με την κουλτούρα του, τις προθέσεις του και το κοινωνικό κλίμα στο οποίο συντάσσεσαι. Η απάτη, η δυσφήμιση, η παραπλάνηση, η ιδιοτέλεια και πολλές παρόμοιες έννοιες δε καταργούνται στο διαδίκτυο αλλά αυτορυθμίζονται.

Όσο άκαιρη είναι η έξωθεν λογοκρισία στο διαδίκτυο (εκτός αν θίγονται ανθρώπινα δικαιώματα, εκτίθενται σε κίνδυνο ανήλικοι και προωθούνται ιδεολογίες μίσους) τόσο άκομψη είναι και η προσπάθεια κάποιων να κρυφτούν πίσω από το πρόσχημα των blogger για να εξασκούν ευρέως διαδεδομένες «τέχνες» της νεοελληνικής πραγματικότητας όπως η ρουφιανιά, η λαμογιά και η προβοκάτσια.

Ανωνυμία και Πηγές..


Παρέμβαση του Χρήστου Λουτράδη

Με ιντριγκάρισε η άποψη που σας εξέφρασε ο κ.Παπαθανασόπουλος για το διαδικτυο και τα Blogs ειδικα στο σημείο που εστιάζει στο ζήτημα της ανωνυμίας και των πηγών.
Αφου και οι δύο αυτές συνιστώσες της συμμετοχικής δημοσιογραφίας μπορεί να αποτελέσουν υπο προυποθέσεις ο κινητήριος μοχλός για την ανάπτυξη ή για την καταστροφή του φαινομένου της δημοσιογραφίας των πολιτών. Και τα δύο αυτά ζητήματα άπτονται σε αυτό που ονομάζουμε ''αξιοπιστία του Μέσου''.
Ειδικά δε σε μια περίοδο όπου οι βασικοι πυλώνες της ελληνικής κοινωνίας, συμπεριλαμβανόμένων και των ΜΜΕ , η ανάδυση της συμμετοχικής δημοσιογραφίας ως επανάσταση των μέχρι πρότινος αποκλεισμένων απο το πολιτιστικό κεφάλαιο, πολιτών μπορεί υπο προϋποθέσεις να καταστεί μια νέα δημοσία σφαίρα που δεν θα δώσει φωνή μόνο στους περιθωριοποιημένους του 21 αιώνα αλλά θα ανατρέψει και τον συσχετισμό δυνάμεων στο μιντιακό και όχι μόνο σύστημα.
Για να μην πέσουμε όμως θύματα των οραμάτων και των ουτοπιών μας θα πρέπει να εστιάσουμε στο σημαντικότερο ίσως όπλο που έχει στην φαρέτρα της η δημοσιογραφία των πολιτών την δυνατότητα στην αυτένεργεια και στην αυτορύθμιση. Δυνατότητες που οχι μόνο δεν ειναι περιορίστικες για τους χρήστες του Μέσου αλλά απελευθερωτικές για τις φωνές και τις παρεμβάσεις αυτές που θέλουν πράγματι να συντέλεσουν σε μια αλλάγη οχι μόνο της ροής και της δημιουργίας της πληροφορίας αλλά και των συνιστωσών του Πολιτικο-Δημοσιογραφικού συστήματος.
Αν η αυτένεργεια του χρήστη συνδυαστεί με την αναγκάια αυτορύθμιση τότε όχι μονο προστατεύεται η αξιοπίστια του Μέσου αλλά θωρακίζεται και απο τις νομοθετικές παρεμβάσεις που στέκονται ως δαμόκλειο σπάθη πάνω απο τους bloggers με το πρόσχημα της προστασίας του πολίτη απο τους ανωνύμους.
Η ανωνυμία μπορεί και πρέπει να γίνεται αποδεχτεί όταν αποτελεί προϊόν προστασίας του blogger απο την οποιαδήποτε μορφή εξουσίας.Όταν, ομως, χρησιμοποιείται για ξεκαθαρίσμα προσωπικών λογαριασμών ή για την έκθεση.
Στό ζήτημα είδικα των πηγών και της αξιοπίστιας τους απαιτείται η ανοιχτή προσβασιμότητα σε δημόσια έγγραφα , νομοθετήματα αλλά και πρακτικών απο την Βουλή.Παράλληλα , είναι αναγκαία η παρουσία των Βουλευτών στο διαδικτυο να ειναι συνεχής , άμεση, απρόσκοπτη και ειλικρινής σε ανοιχτή γραμμή με τον πολίτη-δημοσιογράφο. Γιατί μόνο με αυτόν τον τρόπο και ο ελεγχος των πηγών θα ειναι ευχερέστερος αλλά και οι λίγοι αναξιόπιστοι bloggers θα απομονωθούν έτι περισσότερο. Απομόνωση που αν δεν γίνει σήμερα , αυριο το μόνο που θα
έχουμε καταφέρει με την καταστροφή αυτού του Μέσου ειναι να ενδυναμώσουμε το υπάρχον αρτιο-σκληρωτικό Σύστημα Εξουσίας.

2/10/08

Συμμετοχική δημοσιογραφία στην Ελλάδα (;)


Ερευνώντας το θέμα του συνεδρίου, αλλά και συνομιλώντας με "ειδήμονες" του χώρου στο πλαίσιο συνεντεύξεων που διενεργήσαμε, προέκυψαν ορισμένα ζητήματα σχετικά με τη γέννηση της συμμετοχικής δημοσιογραφίας στην Ελλάδα.

Για παράδειγμα, ο Στέλιος Παπαθανασόπουλος (σε συνέντευξη που μας παραχώρησε) υποστηρίζει πως υπάρχουν τρεις βασικοί κίνδυνοι αναφορικά με τη λεγόμενη "δημοσιογραφία πολιτών":

1. Καθένας βγαίνει και γράφει, συχνά ανώνυμα ο,τιδήποτε θέλει. Το θέμα είναι τι γράφει κανείς, πώς το γράφει και πώς το χρησιμοποιεί αυτό που γράφει...
2. Χρησιμοποιεί πηγές; Αν ναι, πώς; Γίνεται έλεγχος και διασταύρωση; και
3. Πόσο αλλάζουν τα δημοσιογραφικά δεδομένα; Προωθείται ένας περισσότερο σχολιογραφικός χαρακτήρας , δε γίνεται το παραδοσιακό ρεπορτάζ, η άμεση επαφή με τα πράγματα.

Πόσο σοβαροί είναι αυτοί οι κίνδυνοι, άραγε; Είναι αρκετά ώριμο το μιντιακό τοπίο στην Ελλάδα, για να προσαρμοστεί σε μια πραγματικά συμμετοχική δημοσιογραφία πολιτών; Ή απλώς είναι μία μόδα που όπως όλες στην Ελλάδα καταναλώνεται άπληστα;

Υ.Γ. Πώς σας φαίνεται η νέα γραφιστική προσέγγιση στο λογότυπο;

29/9/08

Ας ξεκινήσει ο διάλογος! Μερικοί προβληματισμοί

Στα πλαίσια του διαλόγου που ήδη ξεκίνησε (κατά την έκφραση της πρώτης δημοσίευσης του blog μας) θα ήθελα εδώ να θέσω ορισμένα ερωτήματα και προβληματισμούς προς συζήτηση. Είμαι σίγουρος ότι όλοι όσοι ασχολήθηκαν, έστω και λίγο, με το blogging και τη δημοσιογραφία των πολιτών θα αναρωτήθηκαν, θα προβληματίστηκαν κάποια στιγμή για τα θέματα που θα τεθούν εδώ.

Σίγουρα η δημοσιογραφία των πολιτών και η δυνατότητα έκφρασης που προσφέρει το Διαδίκτυο είναι η απόλυτη εκδημοκράτιση των ΜΜΕ. Είναι συναρπαστική η ιδέα ότι ο οποιοσδήποτε έχει μια τηλεφωνική σύνδεση και έναν υπολογιστή μπορεί πλέον να γίνει εκδότης του εαυτού του. Παρά τα προβλήματα και τις αρνητικές εκφάνσεις αυτής της κατάστασης, δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει τις αγνές προθέσεις μεγάλου μέρους των ενθουσιωδών πολιτών-δημοσιογράφων. Τι γίνεται όμως με τις περιπτώσεις όπου υπεισέρχεται το κέρδος;

Ίσως όχι ακόμα στην Ελλάδα, αλλά στις ΗΠΑ σε εντονότατο βαθμό, βλέπουμε blogger και σχολιαστές να προσελκύουν διαφημιστικά έσοδα που, όπως γράφει ο Μανώλης Ανδριωτάκης στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του "Blog: Ειδήσεις απ' το δικό σου δωμάτιο", "θα ζήλευαν ακόμα και αθλητές". Αυτή η εμπορευματοποίηση των blog σε τι διαφέρει από την εμπορευματοποίηση των παραδοσιακων Μέσων, που τόσο κατηγορήθηκε κατά καιρούς; Οι διάσημοι blogger, που πιθανότατα βιοπορίζονται, ή έστω έχουν ένα καλό εισόδημα από αυτή τη δραστηριότητα, σε τι διαφέρουν από τους σύγχρονους μεγαλοεκδότες; Όπως γράφει προβληματιζόμενος ο Μανώλης Ανδριωτάκης, "Αν ακολουθηθεί η ίδια πορεία με το ραδιόφωνο, τα ιστολόγια θα οργανώνονται στη βάση των πιο δημοφιλων, θα αγοράζονται από πολυεθνικές βιομηχανίες, θα συγχωνεύονται και θα αξιώνουν ολοένα και περισσότερη διαφήμιση. Η προσδοκώμενη ανεξάρτητη δημοσιογραφία, η δημοσιογραφία των πολιτών, θα 'χει μεταβληθεί σε δημοσιογραφία των βιομηχανιών χωρίς κανείς να το έχει καταλάβει".

Η υπερπληροφόρηση που παρέχει το Διαδίκτυο είναι ίσως το ίδιο επικίνδυνη με την παραπληροφόρηση των παραδοσιακών ΜΜΕ. Για να μπορέσει να προβληθεί κάποιος αρκετά, δεν θα χρειαστεί να καταφύγει σε κάποιον "μεγάλο";

Πιστεύω ότι θα είχε πολύ ενδιαφέρον να ακούσουμε τις διάφορες απόψεις γύρω απ' αυτό το θεμα. Ποιο θα είναι, κατά την εκτίμησή τους, το μέλλον της δημοσιογραφίας των πολιτών; Μήπως οι πιο δημοφιλείς bloggers θα ενταχθούν σταδιακά στις δομές των κυρίαρχων/παραδοσιακών μέσων; Μήπως οι φωνές των "μικρών" θα καταλήξουν να "πνιγούν" μέσα σε μια θάλασσα πολυφωνίας, που θα καταλήξει να μοιάζει με κακοφωνία;

Τέλος, ακόμα ένα ερώτημα: μήπως εντέλει, όλη η διαδικτυακή δραστηριότητα (είτε λέγεται ακτιβισμός, είτε δημοσίευση ιστοριών που "πνίγουν" τα παραδοσιακά μέσα) αποσκοπεί στην εξασφάλιση κάλυψης ακριβώς από αυτά τα μέσα; Μήπως δηλαδή σκοπός είναι να δημιουργηθεί τόσο μεγάλος "ντόρος" (ας μου επιτραπεί η έκφραση) ώστε τελικά τα παραδοσιακά μέσα να "συρθούν" στην κάλυψη του χ/ψ γεγονότος, κάτι που υπό άλλες συνθήκες δεν θα έκαναν;

Θα είχε ομολογουμένως πολύ ενδιαφέρον να ακούσουμε τις απόψεις των ειδικών και όχι μόνο γύρω απ' αυτά τα ερωτήματα. Ο διάλογος ήδη ξεκίνησε. Ας αναλάβει κάποιος λοιπόν να παίξει τον "δικηγόρο του διαβόλου", να βάλει τα φιτίλια για να πυροδοτήσει τη συζήτηση.

(βιβλιογραφική αναφορά: Μανώλης Ανδριωτάκης, "Blog: Ειδήσεις απ' το δικό σου δωμάτιο, Νεφέλη, Αθήνα 2007)

28/9/08

H «γέννηση» του ψηφιακού πολίτη - δημοσιογράφου


To 2005 είναι σίγουρα η χρονιά του πολίτη - δημοσιογράφου. Πάντα με το κινητό τηλέφωνο και δεκάδες άλλες μικροσυσκευές στο χέρι, δεν επικοινώνησε με τους γύρω μόνο με μηνύματα ή με τηλεφωνικές κλήσεις, αλλά φωτογράφισε, κατέγραψε, έστειλε, μοιράστηκε κι έκανε γνωστά όλα όσα συνέβησαν ανά τον κόσμο. O νέος ρόλος του καταναλωτή ξεκίνησε πριν από ακριβώς ένα χρόνο, όταν απέκτησε πλέον συσκευές που του έδιναν τη δυνατότητα να μαγνητοσκοπεί, να φωτογραφίζει, να αποθηκεύει και να μοιράζεται όλο αυτό το υλικό.


Aρχή από το τσουνάμι


Eξ αρχής φάνηκε ότι το 2005 θα ήταν μια χρονιά όπου ο άνθρωπος της μάζας θα αμφισβητούσε αυτούς που παραδοσιακά ευθύνονται για την πληροφόρησή μας αλλά και όσους μας παρέχουν τη μουσική που ακούμε και τις ταινίες που βλέπουμε. Tο πιο σημαντικό, όμως, είναι το γεγονός ότι η χρονιά που έφυγε έδειξε ότι όλα αυτά τα τεχνολογικά εργαλεία δεν είναι ανοησίες, τρόποι για να γεμίσουν τα ταμεία των μεγάλων ομίλων MME, απαιτώντας οικονομικό αντάλλαγμα για κάθε υπηρεσία. Aντίθετα αυτά τα «γκάτζετ» μπορούν να γίνουν πανίσχυρα όργανα πολιτικής έκφρασης και ρεπορτάζ. O καταναλωτής, λοιπόν, μεταβλήθηκε σιγά σιγά σε συνειδητοποιημένο πολίτη που μπορούσε να διαδραματίσει ενεργό ρόλο.

Tο τσουνάμι που προκάλεσε περισσότερους από 220 χιλιάδες θανάτους στον Iνδικό Ωκεανό απέδειξε, πέρα από κάθε αμφιβολία, πόσο σημαντικό ρόλο θα μπορούσαν να διαδραματίσουν οι απλοί πολίτες. Oι εικόνες από εκείνη τη θεομηνία αναμεταδόθηκαν ξανά και ξανά κάνοντας το παλιρροϊκό κύμα οικείο και την καταστροφή προσωπικό γεγονός. Aργότερα, στην τρομοκρατική επίθεση κατά του Λονδίνου, στις 7 Iουλίου, αλλά και την περίοδο που οι τυφώνες στις HΠA εξανάγκαζαν χιλιάδες κατοίκους των πληγεισών περιοχών να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, ο απλός πολίτης μεταβλήθηκε σε ενεργό δημοσιογράφο στην παραγωγή των ειδήσεων. Tο σύνολο όλων των προσωπικών μαρτυριών έδειξε ακριβώς τι συνέβαινε στον τόπο του συμβάντος πολύ πριν τον προσεγγίσουν τα MME με τις ακριβές βιντεοκάμερες και φωτογραφικές μηχανές. Πρόσφατα το BBC έλαβε περίπου 6.500 εικόνες και βίντεο από κινητά τηλέφωνα από την τρομακτική πυρκαγιά στις δεξαμενές καυσίμων Mπανσφίλντ, λίγο έξω από το Λονδίνο, πολύ περισσότερες από όσες είχαν σταλεί από τις εκρήξεις στο μετρό της πόλης.

Oπως ήταν φυσικό, αυτή η γέννηση του πολίτη - δημοσιογράφου μετέβαλε τη σχέση μεταξύ παραγωγού και καταναλωτή. Hδη, κάποιες εταιρείες όπως η Scoopt και η Spy Media δρουν ως «πρακτορεία» ανάμεσα στους πολίτες - δημοσιογράφους και διαπραγματεύονται τα δικαιώματα πνευματικής τους ιδιοκτησίας.

H απόκτηση μεγαλύτερης επιλογής όσον αφορά ποιες ειδήσεις θα παρακολουθήσουμε, ποιο είναι το νόημά τους και τελικά ποιος τις παράγει, αλλά και η μεταβολή από τη γενικευμένη μετάδοση σε ειδικευμένες υπηρεσίες πληροφόρησης ίσως να αυξήσουν τον αριθμό των πολιτών που επιθυμούν να μη μετέχουν στις δημόσιες αντιπαραθέσεις. Aπό την άλλη, η μεταβαλλόμενη φύση των ειδήσεων προσφέρει μια ποικιλία φωνών, πηγών και επιλογών που μπορούν να ενισχύσουν το δυναμικό της δημοκρατίας έτσι ώστε να μπορεί όποιος επιθυμεί και σε όποιο σημείο του πλανήτη βρίσκεται να συμμετέχει σε παγκόσμιες συζητήσεις.

Προφανώς υπάρχει μεγάλη όρεξη για συμμετοχή στην παραγωγή ειδήσεων, τη σύλληψη, την καταγραφή στιγμών και γεγονότων που άφησαν τα χνάρια τους στην ανθρώπινη ιστορία. Eίναι μια τάση που αξίζει να καλλιεργηθεί με προσοχή και φροντίδα.


Από το kathimerini.gr με πληροφορίες του BBC

26/9/08

Όταν τα ΜΜΕ συνάντησαν τα blogs


Η τελευταία παράγραφος του κυρίου άρθρου στο χθεσινό «Βήμα» παρουσιάζει ανάγλυφα την αμηχανία του παραδοσιακού τύπου απέναντι στα νέα Μέσα. «Ουδείς αντιστρατεύεται την ελευθερία της ενημέρωσης. Πολύ περισσότερο αυτήν του Διαδικτύου», γράφει. Λες κι αν το «Βήμα» -ή σύσσωμος ο ελληνικός τύπος- αντιστρατευτεί την ελευθερία του διαδικτύου, αυτή θα πάψει να υπάρχει.

Το διαδίκτυο, όπως και η παγκοσμιοποίηση, ξεφεύγει από το πλαίσιο ανάλυσης των παραδοσιακών δομών που συνηθίσαμε μέχρι σήμερα. Είναι άναρχο, γιατί έτσι φτιάχτηκε. Είναι ανώνυμο γιατί έτσι πρέπει. Μια εφημερίδα, ένας τηλεοπτικός σταθμός, έχει κέντρο. Κάπου έχει τυπογραφεία και κάπου υπάρχουν οι πομποί. Από κει μεταδίδουν το μήνυμα μονόδρομα στους πελάτες τους. Επειδή ακριβώς έχει κέντρο μπορεί και να ελεγχθεί από οποιαδήποτε εξουσία. Αντιθέτως το διαδίκτυο έχει τεράστια διασπορά πομπών, γι’ αυτό και δεν μπορεί να ελεγχθεί. Οσο κι αν μας φαίνεται περίεργο, όσο κι αν μας ενοχλεί, καθένας μπορεί να γράψει το κοντό και το μακρύ του ατιμώρητα. Και το κάνει. Οχι μόνο στην Ελλάδα.

Το θέμα του ελέγχου όσων γράφονται στο διαδίκτυο δεν είναι νέο. Τέθηκε πολύ νωρίς στις ΗΠΑ. Η αντίδραση ήταν εξίσου αμήχανη. Η κυβέρνηση Κλίντον πέρασε το 1996 και σχετικό νόμο με πρόσχημα την πάταξη της διακίνησης πορνογραφίας. Το «Communication Decency Act» («Διάταγμα περί Eυπρέπειας στις Eπικοινωνίες») έμεινε στην ιστορία σαν μία από τις γραφικότητες που κοσμούν τις νομοθεσίες όλου του κόσμου (κάτι αντίστοιχο με το νόμο για τα δικά μας «φρουτάκια»).

Τελικά ο νόμος κατέπεσε σε έξι μήνες: «Οπως ακριβώς η δύναμη του Internet είναι το χάος, έτσι και η δύναμη της ελευθερίας μας εξαρτάται από το χάος, την κακοφωνία και τον ελεύθερο λόγο τον οποίο προστατεύει η Πρώτη Συνταγματική Tροπολογία», ήταν η απόφαση του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου της Φιλαδέλφειας.

Αλλά ακόμη και χωρίς δικαστική απόφαση η λογοκρισία στο διαδίκτυο είναι αδύνατη. Αυτό που δεν κατανοούν οι νοσταλγοί του κεντρικού ελέγχου είναι η φύση του Διαδικτύου η οποία -σύμφωνα με τον γκουρού της πληροφορικής και συνιδρυτή της οργάνωσης για τα δικαιώματα στον κυβερνοχώρο «Electronic Frontier Foundation», John Gilmore- «βλέπει την λογοκρισία σαν ελάττωμα και την παρακάμπτει». Το παραπάνω δεν είναι σχήμα λόγου, είναι τεχνολογικό δεδομένο. Tο διαδίκτυο φτιάχτηκε για να αντέξει ένα πυρηνικό πόλεμο. H λογική του ήταν απλή: Kάθε κόμβος μέσω του οποίου μεταδίδεται ένα μήνυμα λειτουργεί αυτόνομα. Aν χτυπηθεί από μια πυρηνική κεφαλή, τίθεται εκτός λειτουργίας, αλλά το δίκτυο συνεχίζει να υπάρχει και τα μηνύματα βρίσκουν εναλλακτικές διαδρομές. H λογοκρισία λειτουργεί στο Internet σαν... πυρηνική επίθεση. Aν κάποιος κόμβος αποφασίσει να μη δέχεται να μεταφέρει το μήνυμα, τότε για το μήνυμα αυτός είναι νεκρός κόμβος και αμέσως δοκιμάζει τον επόμενο, μέχρι να καταφέρει να φτάσει στον προορισμό του. Αυτή η αποκεντρωμένη αρχιτεκτονική του το κάνει απρόσβλητο σε κάθε απόπειρα λογοκρισίας με καλά και κακά αποτελέσματα. Ετσι παρακάμπτεται η λογοκρισία δικτατορικών καθεστώτων, αλλά και δημιουργείται χώρος για ύβρεις και συκοφαντίες.

Το διαδίκτυο είναι μια καινούργια πραγματικότητα που δύσκολα γίνεται αντιληπτή και αποδεκτή από τα παραδοσιακά ΜΜΕ, εξ ου και οι κραυγές περί ανωνυμίας κλπ. Μόνο που, όπως και την παγκοσμιοποίηση, πρέπει να τη συνηθίσουν...

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 27.2.2008 και στο προσωπικό ιστολόγιο του Πάσχου Μανδραβέλη medium.gr

23/9/08

Project : Report, Βραβείο για τη Συμμετοχική Δημοσιογραφία

Το ΥouΤube μέσω του Project: report έχει προκηρύξει διαγωνισμό με έπαθλο 10.000 $ και διάφορα gadjets για ένα 3λεπτο φιλμάκι φτιαγμένο από πολίτες και με θέμα το προφίλ κάποιου του οποίου την άγνωστη ιστορία ο κόσμος θα έπρεπε να ξέρει. Το φιλμάκι πρέπει είτε να είναι στα αγγλικά, είτε να έχει αγγλικούς υπότιτλους. Ουσιαστικά, πρόκειται για σύντομα ντοκιμαντέρ που οι σύγχρονοι πολίτες-δημοσιογράφοι καλούνται να δημιουργήσουν...
Υποβολές μέχρι τις 5/10

Πηγή: metablogging.gr